როგორ გავჭრათ საზამთრო, ანუ როგორია მარტო ცხოვრება

13840563_10209860076717242_1695640797_o

წეღან საზამთრო გავუჭერი ბავშვებს. 2 წლის წინ ვერ წარმოვიდგენდი, თუ საზამთროს გაჭრა მომიწევდა ოდესმე. ამას ყოველთვის კაცები აკეთებდნენ ჩემს ირგვლივ. მამა, მერე ქმარი, მერე ისევ მამა. ქმარიც ჭრის ალბათ დედამიწის მეორე მხარეს, თავისი ახალი შვილისთვის.

არ ყოფილა რთული საზამთროს დაჭრა. მთავარია, კარგი და დიდი დანა გქონდეს. პირველ ჯერზე შეიძლება აქეთ-იქით დაიწუწოს და არც ისე სუფთა საქმე გამოგივიდეს, მაგრამ მეორე ჯერზე აუცილებლად უკეთესი იქნება.

2 წლის წინ წამოვედი მშობლების სახლიდან, დანაზოგი 400 ლარით თბილისში ბინა ვიქირავე და ახალი სამსახურის ძიება დავიწყე. 1 სექტემბერს ორი წელი გადის, რაც ASB-ში ვმუშაობ. საზამთროს ჭრას შევეჩვიე, დღეს  სრულიად სუფთად და ლამაზად დავჭერი. ბავშვებმა კი მოთხუპნეს ყველაფერი სამზარეულოში, მაგრამ ეგ არ ითვლება.

ჩემი პირველი მიღწევა, რასაც „კაცთან ერთად“ ცხოვრების დროს არ ვიზამდი, ინტერნეტის ხაზზე შეერთება და მოდემის დაკონფიგურება იყო. მერე – სარეცხი მანქანის ყიდვა და თავად დამონტაჟება. მერე ნამდვილი მანქანა ვიყიდე, ტარება ვისწავლე და დღეს საზამთროსაც კი დამოუკიდებლად ვჭრი. ერთი რაღაც დამრჩა გასაკეთებელი. ბავშვები მდინარის პირზე წავიყვანო, საზამთრო მდინარეში ჩავაცივო და იქ, ყოველგვარი მოთხუპნის საფრთხის გარეშე გავჭრა.

ერთხელ ბავშვები ერთი კვირით იყვნენ წასულები ბებია-ბაბუასთან. პირველ დღეს გამიჭირდა – სახლში ძალიან სიჩუმე იყო. ლამის მეზობელ თამარასთან ჩავედი, მოსაკითხად. ვიწექი და ვფიქრობდი, თუ როგორ შეუძლია ადამიანს სულ მარტო იცხოვროს. მეორე საღამოს სახლი დავალაგე და ვფიქრობდი, კიდევ კარგი ბავშვები არ მიშლიან ხელს-მეთქი. დანარჩენ დღეებს ჯეოლაბში ვატარებდი გვიან ღამემდე და ფონტების შექმნაზე ვმუშაობდი. ერთი კვირის მერე, ბავშვების ჩამოსვლის წინა დღეს მივხვდი, რომ სულაც არ ყოფილა ტრაგედია სულ მარტო ცხოვრება. შეიძლება ვაღიარო, რომ ძალიანაც მესიამოვნა.

ჰოდა რატომ მოვყევი ეს: ბოლო ორი წელი ყველაზე ყველაზე კარგი იყო ჩემთვის. იმდენი რამე ვისწავლე ამ მარტო ცხოვრების განმავლობაში, გადასახადების გადახდიდან დაწყებული ბავშვების შესახებ გადაწყვეტილებების ერთპიროვნული მიღებით დამთავრებული, რომ ნამდვილად არ ვისურვებდი რამის შეცვლას. Single moms rule!

1 წელი საჭესთან

IMG_20160622_160316
ჩემი მანქანის გარედან გადაღებული სურათი ვერსად ვიპოვე (გარდა იმისა, ავარია რომ მომივიდა და გადავუღე, რომელსაც სპეციალურად არ ვდებ)

1 წლის წინ, გვანცას, ჩემს დას, ფეისბუქის ჩატში ველაპარაკებოდი და შემომჩივლა, მანქანების ფასებმა აიწიაო და ტყუილად ჩამოვიყვანეთ ბოლო 2 მანქანაო. ერთს კი დავიტოვებთ, მაგრამ მეორეს რა ვუყოთო.

ჰოდა მაგ დღესვე შევთანხმდით, რომ იმ მეორე მანქანას მე ვიყიდდი. ასე შემომეყიდა ჩემი ნისან ნოუთი. რომ ვიყიდე, მერე გავარკვიე, თუ რომელ წლიანი იყო, რა ძრავა ჰქონდა, რა ფერის იყო და ა.შ. აბა რა ვიცოდი მე მანქანის ყიდვისას რა უნდა ჰკითხო ხოლმე.

მანქანა მომგვარეს, გასაღები ჩამაბარეს და ახლა პრობლემის წინაშე დავდექი: მართვის მოწმობა არ მქონდა! ჰოდა მედგა ეს მანქანა (Brave დავარქვი, დისნეის ფილმის ზეგავლენისა და მანქანისა და ჩემი მომავალი სიმამაცის გამო, თბილისის ქუჩებში ტარებისას რაც უნდა გამოგვეჩინა) ჩემი სახლის წინ, გადავხედავდი, მოვესიყვარულებოდი და მართვის მოწმობის ტესტებს ვსწავლობდი. თეორიული გამოცდა მალე ჩავაბრე და პრაქტიკულზეც გავედი – ამას რა უნდა-მეთქი ვფიქრობდი, მე ხომ ამერიკის ქუჩებში ვატარებდი ჩემს ფორდ ესკორტს, არც აქ გამიჭირდება-მეთქი. რა თქმა უნდა ჩავიჭერი. ბრახ! დანარცხება დედამიწაზე!

მერე გაკვეთილებზე ჩავეწერე, ჩემი სახლის გვერდზე, გლდანის პარკთან არის გაკეთებული ისეთი ტრასა, როგორიც გამოცდაზეა. ბავშვებიანად მივდიოდი ხოლმე ჩემს მასწავლებელთან. უკანა სავარძელში ბავშვები ხმაურობდნენ, გვერდიდან ეს კაცი მიხსნიდა-ხოლმე: აი ამ ბოძს რომ დაინახავ, უკან უნდა დაიხიო იქამდე, სანამ სარკეში ეს ხაზი არ გამოჩნდება… ყველაფერი დავიზეპირე. თან ვხვდებოდი, რომ ამ გაკვეთილებით მე მხოლოდ გამოცდის ჩაბარებას ვსწავლობდი და არა – მანქანის მართვას.

“პრავა” რომ ავიღე, იმ ღამეს ჩემი მე-16 სართულის ფანჯრიდან გზას ვუყურებდი და ვსწავლობდი, თუ როგორ დადიოდნენ მანქანები, რომელ მხარეს, როდის რთავდნენ “პავაროტნიკს”, როდის უთმობდნენ გზას უკანა მანქანას… თან გული მიფანცქალებდა.

მოკლედ, პირველ თვეში 2-ჯერ დამეჯახნენ, მეორე თვეში – კიდევ 2-ჯერ და მესამე თვეში – 1-ხელ. ხან მე ვუკეთებდი მანქანებს, ხან – ისინი. ბოლო 9 თვეა უკვე ისწავლეს თბილისელმა მძღოლებმა მანქანების მართვა (და მე კიდევ დამუხრუჭება) და აღარ მეჯახებიან😀 თან უფრო მოეშვნენ, აღარ მისიგნალებენ. აშკარად გაუმჯობესდა მდგომარეობა ^_^ მე კიდევ Google Map უფრო და უფრო იშვიათად მჭირდება.

ჰოდა, ახალი დაწყებული რომ მქონდა მანქანით სიარული აღმოვაჩინე, რომ კონდიციონერი არ უმუშავებდა. მივიყვანე სახელოსნოში, სადაც საკმაოდ მშვიდად და წყნარად ამიხსნეს, რომ კონდიციონერი თუ მინდა, თბილ ჰაერზე არ უნდა იყოს გადართული. მაგის მერე კიდევ ბევრჯერ ვიყავით მე და ბრეივი სახელოსნოში (ბარემ რეკლამას გავუკეთებ, სახელოსნო Auto Life არის სოციალური საწარმო, სადაც ბავშვთა სახლიდან გამოსულ ახალგაზრდებს ასწავლიან ხელობას) და ყოველთვის მშვიდად მასწავლიდნენ ჩემი მანქანის ნაწილებს.

უკვე დროა “კაპოტი” შევღებო. აქამდე არ ვღებავდი, ბარემ ყველაფერს ერთად გავაკეთებ-მეთქი…

ერთ წელში 25 000 კილომეტრი გავიარეთ მე და ბრეივმა. უმეტესობა ალბათ გლდანი-ვაკე-გლდანის გზას შეადგენს, თუმცა ასევე მოვიარეთ მთელი საქართველო ანაკლიიდან და ბათუმიდან ყვარელამდე. და კიდევ ქვევით, ერევნამდე.

დიდი მადლობა ჩემს მამაც გოგოს, ასე კარგად რომ დამატარებს ქუჩებში!

მეზობელი, რომელიც ბავშვებს ჭამს

View from my apartmentბინა გლდანში, 1,5 წლის წინ ვიყიდე,  მე-16 სართულზე. სახლის სანახავად რომ მოვედი ღამე იყო და ფანჯრიდან რომ გადავიხედე და განათებული თბილისი რომ დავინახე, მაგ დროს გადავწყვიტე, რომ აქ მე უნდა მეცხოვრა. ჰოდა გადმოვედი, გადმოვიტანე ჩემი ქონება, რომელსაც შეადგენდა კომპიუტერი, ერთი ცალი სკამი (კომპიუტერის, ბორბლებიანი), სარეცხის მანქანა და ტანსაცმელები.

დალაგების დროს, სახლში შემორჩენილ ერთ ძველ თაროზე სქელი კონვერტი დავინახე. კონვერტი ისე იდო, რომ შემთხვევით დარჩენილს არ გავდა. მთელი თარო დასუფთავებული იყო, და შუაში მხოლოდ დიდი, სქელი კონვერტი იდო. კონვერტი სახლის წინა მფლობელის სახელზე იყო და სასამართლოდან მოდიოდა თუ რაღაც მსგავსი. მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, შიგთავსი ვნახე… ქვედა სართულზე მყოფი მეზობელი სახლის წინა პატრონს უჩიოდა და სთხოვდა რემონტის გაკეთებას, რადგან ქვევით ჩასულმა წყალმა დააზიანა არა მხოლოდ კედლები და ჭერი, არამედ ელექტროგაყვანილობა და ამ ქალს დენმა დაარტყა და მთელი ამბები. აქვე ნახსენებია, რომ წყალი თურმე პერიოდულად ჩადის…

აი სად დამერხა. ხომ უნდა გამერკვია ეგეთი ამბები, წყლის ჩასვლები და მეზობლებთან ურთიერთობები, სანამ სახლს ვიყიდდი. მაშინვე სახლის წინა მფლობელს დავურეკე და ვუთხარი, მის სახელზე სასამართლოდან რაღაც კონვერტი რომ იყო მოსული და აქ დატოვებული დაჟანგული მაცივრის წასაღებად რომ მოვიდოდა, ისიც წაეღო. 1,5 წელი გავიდა და ის ქალი არ მოსულა. მაცივარს ალბათ ჯართში ჩავაბარებ, აივანზე მიდგას.

მოკლედ, მეზობელი მალევე გავიცანი. თვითონ ამოვიდა, მოხუცი ქალია, თეთრ თმიანი, რუსულად ლაპარაკობს, ქართულად კარგად ვერ ესმის. გამომკითხა ჩემი წარსული, სად არის ქმარი, როდის ჩამოვა, რატომ მე არ მივდივარ მაგასთან, ჩემი მშობლები სად ცხოვრობენ, სადაური ვარ, ჩაიწერა არა მარტო ჩემი ტელეფონის ნომერი, არამედ დედაჩემის და მამაჩემის ცალ-ცალკე, თავის სახელი-გვარებიანა. მერე სახლი დაათვალიერა, უფრო სწორედ სახლი დამათვალიერებინა: აქ ესაა გასაკეთებელი, აქ ახალი ფანჯრები გჭირდება, ეს უნდა შელესოთ, გაზი აქედან იკეტება, სარეცხის მანქანას მანდ რატომ დგამ, აი იქ დადგი. გარდერობი არ გაქვს? ეს ტანსაცმელები ასე რომ გიყრია… ჭერში ახვედი? წინა მეზობლები ღორებს და ქათმებს აშენებდნენ ჭერში… მაგ დროს პირველად გავიგე, რომ ჭერიც მქონია. თან ისეთი ასასვლელი აქვს, ერთი შეხედვით რომ ვერ მიხვდები. სააბაზანოდან უნდა ახვიდე.

რა თქმა უნდა, ვცდილობ ძალიან თავაზიანი ვიყო მის მიმართ და თავში მისი საჩივარი მიტრიალებს. აშკარად ძალიან ბევრჯერაა ამ ბინაში ნამყოფი და ყველა კუთხე-კუნჭული ზეპირად იცის. მალევე მივხვდი, თუ რატომ გაყიდეს ეს ბინა.

მის შემდეგ მეზობელი (თამარას დავარქმევ) და მე ისე დავუახლოვდით ერთმანეთს, სულ დაუპატიჟებლად ამოდის ხოლმე და ისე შედის ყველა ოთახში, სააბაზანოსა თუ ტუალეტში, სულ არ სჭირდება ნებართვა. მისი რიდით ტანსაცმელებს საწოლზე ვეღარ ვყრი და ყოველ შაბათ-კვირას მეშინია, რამე დაულაგებელი არ დარჩეს, რადგან იცის, რომ შაბათ-კვირას სახლში ვარ ხოლმე. ისიც იცის, სახლიდან ზუსტად რომელ საათზე გავდივარ და რომელზე მოვდივარ. მაღაზიაში თუ გავიარე და ცოტა ხანი დავყოვნდი – ისიც. ღმერთმა არ ქნას და ღამე სახლში არ მოვიდე. მერე ნახე შენ მეზობლების ჭორაობა…

კარი სულ დაკეტილი მაქვს, მაგრამ რომ დააკაკუნებს და არ გავუღო, მაშინვე დავიწვები, მას ხომ ჩვენი ნაბიჯების ხმა ესმის. ისიც ესმის, მტვერსასრუტი როდის მაქვს ჩართული. ერთხელ, სამუშაო დღეს სახლში დავრჩი, ავად ვიყავი და სიცხე მქონდა. რა თქმა უნდა ამოვიდა: რატომ არ არიან ბავშვები ბაღშიო, ოთხშაბათიაო.

– ავად ვარ – ვუპასუხე და თან ისე ცუდად ვიყავი, ძლივს ვიდექი ფეხზე. თუმცა, კარის წინ მტკიცედ დავდექი, ერთი ხელით კარი მეჭირა, მეორე ხელი კი კედელზე მქონდა მიდებული ისე, რომ შემოსასვლელი ადგილი არ დავუტოვე. თუმცა, რა აზრი აქვს, კარი ძალით შემოაღო და შემოვიდა. ტანსაცმელები ზევიდან მეყარა და სახლი დასალაგებელი იყო. ძალიან არ მინდოდა, რომ შემოსულიყო. წინ გადავუდექი მაშინვე, რომ ოთახებში არ შესულიყო. ისე ვიდექი, პირდაპირ ცხვირ-პირში მქონდა სახე, და ისიც ვიფიქრე, იქნებ ესეც ავად გახდეს-მეთქი.

– არაფერი გეტყობა ავადმყოფობისო

– მაღალი სიცხე მაქვს, წეღან გავისინჯე – ვუპასუხე და შუბლზე ხელი მომადო. შუბლი ცივი მქონდა, იმიტომ რომ სიცხის დამწევი მქონდა დალეული. მოკლედ, ვერ დავაჯერე, რომ ავად ვიყავი და მაგიტომ დავრჩი სახლში, თუმცა ის მოვახერხე, რომ სხვა ოთახებში არ შევიდა და რაც მხოლოდ შემოსასვლელიდან დაინახა, იმით დაკმაყოფილდა. ბავშვებს დაუღრინა, ნუ ხმაურობთო და ჩავიდა.

ბავშვებმა მაშინვე შეარქვეს მას მეზობელი, რომელიც ბავშვებს ჭამს და მაგის მერე თამარას ეგ სახელი შერჩა. თან ძალიან უხდება. თეთრი თმა გაშლილი, ყვავილებიანი ხალათით დადის ხოლმე და მის დანახვაზე შიშის ჟრუანტელი გვივლის მეც და ბავშვებსაც.

Do I live in a GOOD world or a BAD world?

დღეს ჩემი უფროსი ჩამომიჯდა გვერდით – რას აკეთებო.

ჩამოვუთვალე, რამდენ რამეზე ვმუშაობ: ამ პროექტის ბუკლეტისთვის ინფოს ვკრიბავ, მეორესთვის კიდევ ინგლისური ვარიანტი გავუგზავნე დიზაინერს, ფოტოგრაფს ვუთანხმებ თარიღებს და ა.შ. ამ ყველაფრის გარჩევის შემდეგ მეკითხება: რატომ არ შემოდიხარ ჩემს ოფისშიო. შენს გარდა ყველა შემოდის, ყველაფერს მეკითხებიან, წვრილმანსაც და მსხვილმანსაცო (ოღონდ ინგლისურად) და შენ კიდევ საერთოდ არ შემოდიხარო…

მერე დაიწყო ჩემი ფიქრები, თუ ასეთმა ინტროვერტმა რატომ ავირჩიე ეს პროფესია: კომუნიკაციები! აი, პირდაპირ ანტი-ინტროვერტული საქმიანობაა ერთი შეხედვით. მერე მახსენდება ის სტატიები და თედ თოლქები, რომ ინტროვერტები ყველაზე კარგი “story teller” (ამბავს ვინც ყვება ის) არიან, და რომ ერთი-ერთზე ურთიერთობას ძალიან დიდი მნიშვნელობას ანიჭებენ და რომ თვით ლინკდინის თანამშრომელი კომუნიკაციებში, ინტროვერტია და რომ ინტროვერტობა არ ნიშნავს…

ჩემი უფროსი ფიქრებს მაწყვეტინებს და მეკითხება: “Do you live in a good world or a bad world?” და იმ ფურცელზე მიმითითებს, ეკრანის ქვეშ რომ მაქვს გაკრული, სადაც ეგ სიტყვები წერია.

– In a good world. I make the choice every day – ვუპასუხე.

– Aah, so you chose Good today

– I choose good every day!

– Visit me – და ოთახიდან გავიდა.

ერთხელ, რამდენიმე თვის წინ, სპეციალურად დამიბარა თავის ოთახში რომ ეთქვა, რომ ყოველ დღე შევსულიყავი მასთან და მეთქვა, თუ რას ვაკეთებდი, რა მიჭირდა და რა მილხინდა. მაგის მერე დაიწყო ჩემი ტანჯვა. ყოველდღიურ to do list-ში მქონდა ჩანიშნული, რომ მასთან შევსულიყავი and it was haunting me. მერე უნდა მომეფიქრებინა, თუ რაზე მელაპარაკა, რა შეკითხვა შეიძლებოდა მქონოდა და ა.შ. ძალიან დიდ სტრესში მაგდებდა ეს.

მერე ნელ-ნელა, თანდათანობით შევწყვიტე ეს და როცა კვლავ ჩემს უხილავ სივრცეში, კომფორტულად მუშაობა განვაგრძე, თვითონ მოვიდა და გამახსენა ეს შეთანხმება.

კომუნიკაციებზე და ინტროვერტიზმზე ვისაუბრებ ისევ. მიყვარს გამოწვევები და ისეთ რამეზე შეჭიდებები, რაც ერთი შეხედვით ჩემთვის არ არის. მერე სპეციალურად მაგ გზას ვარჩევ და ისე ხდება ხოლმე, რომ ის მე ვხდები და შემდეგ ჩემი პიროვნება იზრდება, ვითარდება და ჭკვიანდება. ყოფილა შემთხვევა, რომ “ის მე” არ გავმხდარვარ, არჩეული გზა მიმიტოვებია და თავი failure-ად არ მიგრძვნია. პირიქით, ასე მგონია, მაგ დროსაც ვვითარდები.

ჰოდა ორშაბათიდან ყოველ დღე უნდა შევიდე უფროსის ოთახში და საუბარი დავიწყო. მე ეს შემიძლია!